Altijd al Ilje

Deze reeks portretten van Ilje Hensen verbeeldt de reis die zij heeft doorgemaakt om volledig zichzelf te kunnen en mogen zijn. Dat was al vanaf de start van haar leven niet gemakkelijk. Ze werd geboren in een niet-doorsnee gezin, had een wat afwijkend uiterlijk en een verstandelijke beperking. Daarbij kwam dat ze, vanaf het moment dat ze het verschil tussen jongens en meisjes begon te begrijpen, wist dat ze geen jongen was.

Van jongs af aan had ze vooral vriendinnetjes. Voor hen leek het alsof ze een vriendje hadden, maar voor Ilje zelf voelde het anders: zij ervoer zich als een meisje, gewoon één van hen. Haar lievelingskleur was roze, ze speelde het liefst met poppen en hield van alles wat meisjes leuk vonden.

Helaas betekende dit alles dat ze al op jonge leeftijd werd geconfronteerd met vooroordelen en pestgedrag. Ze snapte niet waarom mensen haar raar vonden. Dat maakte haar bang. Met een spontane houding, een goede babbel en een aanstekelijke schaterlach, probeerde ze haar worsteling met de wereld te verbergen. Dit viel niet mee, maar gelukkig had ze een groot doorzettingsvermogen en een sterk gevoel voor humor. Zelf zei ze hierover dat ze van buiten een clowntje speelde, terwijl ze van binnen huilde. 

Het leven werd makkelijker toen ze stopte met school en haar verstandelijke beperking leerde accepteren. Ze sloot zich aan bij activiteiten voor “soortgenoten”. Die hadden minder moeite om haar te accepteren. Al dansend, tennissend, bowlend en toneelspelend ontwikkelde ze steeds meer zelfvertrouwen. Ze ging begeleid wonen en had verschillende baantjes. Ze werd gekozen als voorzitter van de eerste VGZ cliëntenraad die uitsluitend uit cliënten bestond. Binnen de organisatie werd ze iemand waarmee rekening gehouden moest worden. Vanuit haar gevoel voor rechtvaardigheid en gelijkheid vocht ze voor de belangen van de cliënten en werkte ze aan de zichtbaarheid van lhbti-ers binnen deze gemeenschap. 

Met al haar vechtlust begon ze aan het voor haar wel heel lange traject bij de genderpoli. Op haar eigen manier doorstond ze alle gesprekken, de hormoonbehandeling, de operatie en het herstel daarna. Ze was heel blij met haar nieuwe uiterlijk.  

Drie jaar na de operatie overleed Ilje onverwachts. Een vriendin van haar zei mij op de begrafenis dat het wel erg jammer was dat ze maar zo kort had kunnen genieten van haar mooie borsten.

In de maanden daarvoor was Ilje druk bezig geweest met het organiseren van een boot voor de Gay Pride. De boot voer uiteindelijk zonder haar, maar met een grote foto als eerbetoon aan wat zij in haar korte leven heeft bereikt en betekend voor anderen.

Denk je dat deze portretten van betekenis kunnen zijn voor anderen die worstelen om zichzelf te zijn en heb je een ruimte om ze te exposeren? Stuur dan een mailtje.